Απο τη Νάουσα του 1905

Πωλητήριο αγροκτήματος στην περιοχή "Κουκούλι" του 1905 απο Αντώνιο (Ντ)Δούμο σε Αθανάσιο και Γεώργιο Παπαστόϊκα.

 

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γράφει χωρίς περιστροφές για το πολυτεχνείο, τη γενιά του και την αντίσταση κατά της χούντας

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, έναν καλοκάγαθο αστυφύλακα μιας κάποιας ηλικίας που έπαιρνε σύνταξη σε λίγο. Απʼ αυτόν μαθαίναμε στο κρατητήριο, όπου οι εφημερίδες απαγορεύονταν αυστηρά, τα σημαντικά διεθνή γεγονότα. Αυτός ήταν που μας πληροφόρησε για το θάνατο του Γκεβάρα, για τον οποίο, άλλωστε, με δυσκολία έκρυβε το θαυμασμό του. Φυσικά, όλα αυτά μας ταʼλεγε εμπιστευτικά, σχεδόν συνωμοτικά.

Ωστόσο, δεν έκανε ποτέ κουβέντα για τη χούντα και τα σχετικά με τον πάνω κόσμο, των ζώντων ελλήνων. Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο.

Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Ρισκάρεις λοιπόν, σχεδόν εκ του ασφαλούς κι έτσι ανέξοδα αποχτάς το δικαίωμα να παριστάνεις τον αντιστασιακό. Πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι όταν τους είχαμε ανάγκη; Μα, περίμεναν να ξεθυμάνει η χολέρα που λέγεται χούντα για να βγουν από το καβούκι, αυτοί οι καλοί νοικοκυραίοι.

Ο λαός της Αθήνας έβλεπε την χούντα να καταρρέει από τα ίδια της τα ανομήματα και μπήκε στον εύκολο αγώνα, έτσι για την τιμή των όπλων, που λέμε, και ίσα-ίσα για να λέμε πως την χούντα την έριξε ο λαός, τη στιγμή που και οι κότες ξέρουν εκείνο που καμώνονται πως δεν ξέρουν τα μουλάρια, ότι δηλαδή η χούντα έπεσε γιατί σάπισε. Γιατί, λοιπόν, σκοτώνονται να μαζέψουν τα σάπια φρούτα που κάθε χρόνο πέφτουν κάτω από το δέντρο του Πολυτεχνείου οι όψιμοι αντιστασιακοί; Και, βέβαια, δεν αναφέρομαι εδώ στους έτσι κι αλλιώς ζωηρούς έφηβους που, με κάθε ευκαιρία, το παίζουν επαναστάτες...ή περίπου.

Βρισκόμουν από την πρώτη μέρα της δικτατορίας στον προθάλαμο της κόλασης και ήδη είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι σιγά-σιγά με την ιδέα ενός θανάτου διά τυφεκισμού. Εκείνους τους πρώτους μήνες της αναγέννησης του φοίνικα από τις παλιές του στάχτες, που ξέμειναν από άλλους καιρούς, κανείς δεν ήξερε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα.

Οι αντιστασιακοί σε ένα χρόνο, όταν θα γίνει φανερό πως η χούντα είναι της πλάκας, θα πληθύνουν πολύ. Εύκολα αντιστέκεται κανείς όταν ξέρει πως τουλάχιστον η ζωή του δεν κινδυνεύει. Όμως, εμείς είχαμε αρχίσει την αντίσταση κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα, χωρίς να νοιαστούμε και πολύ για τις συνέπειες της στράτευσής μας. Δεν ήμασταν μέλη της «Δημοκρατικής Άμυνας» που πάρα πολύ όψιμα αποφάσισαν να αντισταθούν κι αυτοί στη χούντα, κυρίως δια συνεδριάσεων.

Ήμασταν νέοι κομμουνιστές, που μπορεί να μην είχαμε ακόμα ιδιαίτερα αναπτυγμένη την πολιτική μας συνείδηση, πάντως συνείδηση του κινδύνου είχαμε. Το γεγονός πως τα ιδανικά μας αργότερα θα στραπατσαριστούν κι εδώ στην Ελλάδα, όπως παντού, απʼτους χυδαίους γραφειοκράτες, δεν μειώνει την αξία της στράτευσής μας σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν γινόταν για τα προσωπικά μας συμφέροντα, αλλά τα έβλαπτε στα σίγουρα.

Είχα μπει στο αγώνα κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα της δικτατορίας. Αλλά στα μετά την πτώση της χούντας χρόνια δεν πήγα να γραφτώ στο σύλλογο των αντιστασιακών, για να μπορέσω να εξαργυρώσω σε κάποιο δημόσιο ταμείο τη μικρή, την ελάχιστη προσφορά μου στον αγώνα κατά της νέας παραλλαγής του παλιού φασισμού. Ούτε δέχτηκα να γραφτώ στην ΕΣΗΕΑ, το επαγγελματικό μου σωματείο, ως αντιστασιακός. Ούτε πήγα να εξαγοράσω τα εφτά χρόνια της δικτατορίας για να μου αναγνωριστούν ως συντάξιμα.

Κι όταν κάποτε απόχτησα τα από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ προβλεπόμενα τυπικά προσόντα και πήγα να γραφτώ στο επαγγελματικό μου σωματείο, με απέρριψαν ως στερούμενο… ουσιαστικών προσόντων. Πέντε χρόνια απέρριπταν συνεχώς την αίτησή μου. Φαίνεται πως ούτε μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια κατάφερα να αποκτήσω ουσιαστικά προσόντα ως δημοσιογράφος. Και ξέρετε ποιοι αντέδρασαν περισσότερο στην εγγραφή μου; Αυτοί που γράφτηκαν ως αντιστασιακοί!

Για μένα, η πιο σημαντική πράξη ήταν το ότι μπόρεσα και αντιστάθηκα στον πειρασμό να εξαργυρώσω καθʼοιονδήποτε τρόπο τη στράτευσή μου στον αγώνα κατά της χούντας. Κι ακόμα, το ότι πέτυχα την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ με δικαστική απόφαση. Ήμουν ο πρώτος δημοσιογράφος που εγγραφόταν στο επαγγελματικό του σωματείο με δικαστική απόφαση. Και η νομολογία που δημιουργήθηκε άνοιξε το δρόμο για πολλούς συναδέλφους. Δεν έχει σημασία που έχασα εφτά συντάξιμα χρόνια. Κέρδισα την αξιοπρέπειά μου. Άλλωστε από αξιοπρέπεια μάλλον παρά για λόγους ιδεολογικούς στρατεύτηκα στον αγώνα κατά της χούντας.

Πάντα έλεγα πως, ναι μεν είμαι κομμουνιστής, αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως από κομμουνιστής σκέτα είμαι επιπροσθέτως και καλός κομμουνιστής. Άλλωστε ένας ρεβιζιονιστής από πεποίθηση, όπως εγώ, ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει καλός κομμουνιστής. Εν πάση περιπτώσει, ήμουν και παραμένω ένας ελεύθερος σκοπευτής, που πάει με αυτούς που τον έχουν ανάγκη, και όχι με εκείνους που τους έχει ανάγκη για να τη βολέψει. Στρατεύτηκα με το κομμουνιστικό ΠΑΜ όχι γιατί με επιστράτευσε το κόμμα, αλλά γιατί έτσι έκρινα σκόπιμο.

Όπως και να΄ναι, το καλοκαίρι του 1968 είμαι ελεύθερος, ύστερα από δέκα μήνες φυλακή. Εντάξει, ήμουν ελεύθερος, αλλά τι να την κάνω την ελευθερία χωρίς δουλειά, χωρίς τους φίλους που είχαν σκορπίσει εδώ και κει στην Ευρώπη, στα νησιά και στις φυλακές; Το πρώτο που σκέφτηκα ύστερα από μια εβδομάδα ελεύθερου βίου ήταν να κάνω κάτι κατεπειγόντως ώστε να ξαναμπώ φυλακή, ή έστω εξορία. Το σκέφτηκα μεν σοβαρά, όμως ήταν αδύνατο να έχω επαφή με κάποια αντιστασιακή οργάνωση. Αφενός γιατί οι αντιστασιακές οργανώσεις είχαν ήδη μετακομίσει στο εξωτερικό για να κάνουν από κει τουριστική αντίσταση εκ του ασφαλούς, και αφετέρου διότι ήμουν ήδη σεσημασμένος, και οι συνωμοτικοί κανόνες λεν να μην πλησιάζεις τους σεσημασμένους.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας.

Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.

Ακούστε τώρα και τον Γιώργο Σεφέρη στο περίφημο κείμενο του κατά της χούντας , γραμμένο το Μάρτιο του 1969 . Του χρειάστηκαν δυο χρόνια για να αποφασίσει να μιλήσει , λίγο πριν πεθάνει :

« Είναι μια κατάσταση ( η χούντα) που όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνο και μόχθο πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στο έλος , μέσα στα τελματωμένα νερά. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου.."

Γιατί κύριε ; Είναι στάση πνευματικού ανθρώπου αυτή; "Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα πολιτικό δεσμό και μπορώ να πω χωρίς φόβο και πάθος : Βλέπω μπροστά μου το γκρεμό που μας οδηγεί η καταπίεση.Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει . Είναι εθνική επιταγή..."

Σύμφωνοι , σεβαστέ μου , μεγάλε ποιητή.Όμως και οι δικτάτορες για εθνική επιταγή μιλούν . Ποιες από τις δυο εθνικές επιταγές είναι η σωστή ; Σας βεβαιώ καμία . Η δικτατορία δεν είναι λύση . Όμως ούτε η μεγαλόστομη αοριστολογία ενός σπουδαίου ποιητή που συνήθισε να κρύβεται πίσω απ` την αμφισημία της ποίησης είναι λύση .

Πάντως ο Σεφέρης μίλησε . Ο Ελύτης δε μίλησε. Πάρα πολλοί δε μίλησαν.

Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, γνωστός και ως «πίθηκος», ήταν πολύ άτυχος. Διορίστηκε πρωθυπουργός την 8η Οκτωβρίου 1973, και ενάμιση μήνα μετά την ορκωμοσία του, εκδηλώνεται η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήρθε στην εξουσία υποτίθεται για να εκτονώσει την κατάσταση και να κατασιγάσει τα πάθη μετά την εξέγερση της Νομικής αλλά τα πάθη φούντωσαν εντελώς απροσδόκητα στο Πολυτεχνείο από την 14η Νοεμβρίου 1973 που αρχίζει η κατάληψη, μέχρι τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή της 17ης Νοεμβρίου, που τα τανκς θα σπάσουν την πόρτα και θα καταστείλουν την αυθόρμητη, αυτοκαθοδηγούμενη και ακαθοδήγητη από τα κόμματα φοιτητική εξέγερση.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής.

Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει.

Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της «επετείου του Πολυτεχνείου» τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού.

Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Πηγές:

1. Βασίλη Ραφαηλίδη, Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο, σελ.397-401, 402,408-9,419-20,444.

2. Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, σελ.419,436-7.

http://www.lifo.gr/team/readersdigest/27586

Πέλλα-Όλυμπος, ένα απο τα Κουφάρια της Νάουσας

Στην Νάουσα, η πρώτη ίσως βιομηχανία στα Βαλκάνια με την σύγχρονη έννοια του όρου. Μέχρι της αρχές του 20^ου αιώνα τέσσερις βιομηχανικές μονάδες στον ίδιο τομέα δραστηριότητας, οι οποίες προσφέρουν απλόχερα θέσεις εργασίας κυρίως στην περιοχή της Νάουσας και αποτελούν τον πυρήνα οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής. Η ανάπτυξη του συγκεκριμένου κλάδου στην Νάουσα συνεχίζεται και στον 20^ο αιώνα, ενώ από το 1920 συνδέεται άμεσα με την οικογένεια Λαναρά. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 σημειώνεται μεγάλη πτώση της βιομηχανικής δραστηριότητας, η οποία σημαδεύεται από το κλείσιμο δύο μεγάλων βιομηχανικών μονάδων στην Νάουσα, της ΒΕΤΛΑΝΣ και της ΠΕΛΛΑ- ΟΛΥΜΠΟΣ.

Η ΠΕΛΛΑ-ΟΛΥΜΠΟΣ έγινε το 1919 με την επωνυμία “Λαναρά-Κύρτση & ΣΙΑ”, στη διάρκεια των χρόνων έφτασε στα χέρια του Άγγελου Λαναρά παράγοντας Κασμίρια και στρατιωτικές κουβέρτες.

Το 1978 το εργοστάσιο πέρασε στα χέρια του Γρηγόρη (Γόλη) Λαναρά και έγινε μια σύγχρονη κάθετη μονάδα παραγωγής ακρυλικής κουβέρτας. Πριν κλείσει το εργοστάσιο απασχολούσε 550 με 600 άτομα.

  

Ετικέτες Technorati: Βιομηχανία,Νάουσα,Κουφάρια,Κουβέρτες Νάουσας,Πέλλα-Όλυμπος

Επικράτηση της Αμερικής και των οργάνων της στην αδύναμη Ευρώπη των αδύνατων ηγετών

Με την ελληνική οικονομία ολοένα βυθιζόμενη στην παγίδα των spread και των αγορών, η κυβέρνηση παραδόθηκε, όπως σχεδίαζε, στο ΔΝΤ.
Από το ακριτικό Καστελόριζο και με φόντο το γραφικό λιμανάκι του νησιού ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε ανήμερα της ονομαστικής του εορτής να απευθύνει το διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό και να ανακοινώσει την παράδοση της χώρας στην φτώχεια και την αθλιότητα.
Η χώρα βιώνει τις συνέπειες ενός πολέμου. Μιας μάχης, όμως, που οι ιθύνοντες δεν έδωσαν. Ίσως γιατί οι ίδιοι είναι οι υπεύθυνοι για την προδιαγεγραμμένη ήττα!
Ο ελληνικός λαός ζει στιγμές πίκρας και ταπείνωσης. Η δημοκρατία ξευτελίζεται, η εθνική ανεξαρτησία προσβάλλεται, το κοινωνικό κράτος βάλλεται. Και, επιπλέον, ο πατριωτισμός λαβώνεται στα πεδία των........μαχών, που εικονικά στήνουν, με το αζημίωτο, τα διεθνή ΜΜΕ στην υπηρεσία του συστήματος της κερδοσκοπίας.
Ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος - Καν, σε ρόλο επικυρίαρχου, προχώρησε σε δηλώσεις - τελεσίγραφο: Η Ελλάδα θα δανειστεί με τους κανόνες του ΔΝΤ, ο ρόλος της Ε.Ε. είναι υποβοηθητικός. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ΔΝΤ ζητεί πολύ σκληρότερο Πρόγραμμα Σταθερότητας για το 2011, το 2012, αλλά και το 2013, με απολύσεις, ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού, επέκταση της μείωσης μισθών στον ιδιωτικό τομέα και εκποίηση δημόσιων οργανισμών και της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.
Είναι ντροπή για οποιαδήποτε χώρα να παραδίνεται σε οποιονδήποτε ξένο τοποτηρητή, πολύ περισσότερο στον φονταμενταλισμό του ΔΝΤ. Είναι εξευτελιστικό για τους έλληνες να αποφασίζουν και να διατάζουν ξένοι τεχνοκράτες για τον μισθό και τη σύνταξή μας, για το αν θα έχουμε ή όχι δουλειά, για το καθεστώς της ασφάλισης, της υγείας, της παιδείας, των απολύσεων, των εργασιακών σχέσεων. Τι αισθήματα γεννάει η εικόνα υπουργών που στέκονται προσοχή μπροστά σε ξένους προϊσταμένους;

Ιστορικής αξίας θα είναι οι εφημερίδες της σημερινής μέρας

Τί είναι το ΔΝΤ;

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ένας διεθνής οργανισμός, αρμόδιος για τη διαχείριση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και την παροχή δανείων προς τα μέλη του για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με το ισοζύγιο πληρωμών. Μέρος της αποστολής του είναι η ενίσχυση των χωρών που αντιμετωπίζουν δυσεπίλυτα δημοσιονομικά προβλήματα. Σε αντάλλαγμα, οι χώρες αυτές είναι υποχρεωμένες να προχωρήσουν σε μία σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων, όπως η ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων και η εφαρμογή μέτρων λιτότητας, συνήθως επώδυνων για τους πολίτες.
Η ίδρυση του ΔΝΤ αποφασίστηκε στη Συνδιάσκεψη του Μπρέτον Γουτζ, στις 22 Ιουλίου του 1944. Αρχιτέκτονες της δημιουργίας του ήταν ο διεθνούς φήμης άγγλος οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς, υπέρμαχος της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, και ο βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Χάρι Γουάιτ. Η δημιουργία του υπάκουσε στην ανάγκη για τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση του κόσμου. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1945 εγκρίθηκε το καταστατικό του και την 1η Μαρτίου του 1947 άρχισε η λειτουργία του, με πρώτο διευθυντή τον βέλγο Καμίγ Γκιτ.
Το ΔΝΤ και το «δίδυμο αδερφάκι του», η Παγκόσμια Τράπεζα, δημιουργήθηκαν από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και σήμερα αριθμούν 184 μέλη. Για διάφορους λόγους, δεν συμμετέχουν η Βόρειος Κορέα, η Κούβα, το Λίχτενσταϊν, η Ανδόρα, το Μονακό, το Τουβαλού και το Ναούρου.

Ετικέτες Technorati: ΔΝΤ,Ελλάδα,Δολάριο-Ευρώ

Πίνακας με θέμα τη Νάουσα

Κατά την επίσκεψή μου στην πόλη των Ιωαννίνων το διάστημα 9 με 13 Ιανουαρίου 2010, στην δημοτική πινακοθήκη αυτής της υπέροχης πόλης εντόπισα τον παρακάτω πίνακα με θέμα τη “Νάουσα”, είναι λιθογραφία του Κ. Πλακωτάρη το έτος 1956, στην πινακοθήκη βρίσκεται αυτό το διάστημα με αριθμό 48.

Ετικέτες Technorati: Ιωάννινα,Νάουσα,πινακοθήκη,Πλακωτάρης,1956

Η Νύμφη της δυτικής Μακεδονίας – Η ένδοξη και γραφική Νάουσα

Είναι από το βιβλίο «Η ΔΩΔΩΝΗ» 1933-1934 Β΄ Έκδοση - Συγγραφέας : ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Γ. ΚΑΤΣΑΛΙΔΟΥ

Ή πόλις αύτη είναι µία των θεαματικωτέρων πόλεων της ενδόξου και ιστορικής χώρας τού Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ή πόλις Νάουσα, κειμένη δεκατέσσαρες ώρας δυτικώς της Θεσσαλονίκης κατέχει εξέχον θέσιν επί γραφικού οροπεδίου, ύψους 329 µ. υπέρ την επιφάνειαν της θαλάσσης και σχηματιζοµένου εκ τινός υπωρείας τού όρους, τεμνομένης εκατέρωθεν υπό δύο φαράγγων τού προς βορράν Σιασιακίου και τού προς νότον Σπηλαίου ή Βεροιώτικης βρίσης, όπου αποτόμως ταπεινούται το έδαφος, εφ' ου κείται ή πόλις.

Ή εντός και πέριξ της πόλεως πλουσιωτάτη βλάστησις αμπε­λώνων, κήπων ευθαλών, αγρών και ιδία περαιτέρω τα µμαγευτικά δάση, τα αφθόνως καταρρέοντα δια της πόλεως και εκτός αυτής ύδατα και ο εκ της ροής και καταπτώσεως αυτών προερχόμενος διαρκής θόρυβος, η βαθεία και τραχεία τού ποταµού κοίτη, τού οποίου αι όχθαι αί απότομοι καλύπτονται υπό δαψιλούς φυτείας, παρα ταύτα ή προς δυσμάς πλατεία της αγ. Παρασκευής, προ της οποίας εκτείνεται ή φύσις τού δάσους, τέλος το προς ανατολάς της πόλεως παρακείμενον κατάσκιον υπο γιγαντιαίων πλατάνων χλοερώτατον καθ' όλον το έτος, γραφικώτατον και τερπνότατον Κιόσκι, πληρούσι την ψυχήν του θεατού αρρήτου γοητείας.

Οι Κάτοικοι της γραφικής Ναούσης, συγκεντρώνοσι πλείστα επίζηλα προτερήματα. Είναι ανδρειότατοι. Κατά τας πολεμικάς εναντίον της πόλεώς των επιχειρήσεις του Αλή πασά έδειξαν απαράμιλλον ανδρείαν και άφθαστον ήρωϊσμόν. Μεθ΄όλα δε τα δεινά, άτινα βρα­δύτερον ύπέστησαν, εν τούτοις μεταξύ των πρώτων κατά την έκρηξιν………

 

Ετικέτες Technorati: Νάουσσα,Νάουσα,Νιάουστα,Λάππας,Λάππειο,Καντυλίδης,Σαμαράς,Τσαρουχάς,Ζαφείρης Λαναράς,Χατζηπαράσχης

Απαγόρευση του καπνίσματος

Πρόκειται για το Βασιλικό διάταγμα «Περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων». Το διάταγμα αυτό το υπέγραψε η Βασίλισσα Αμαλία, εξ ονόματος του Βασιλέα Όθωνα, στις 31 Ιουλίου του 1856. Ορίζει την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους και τα καταστήματα, με σκοπό την αποφυγή του κινδύνου πυρκαγιάς.

«Θέλοντες να προλάβωμεν όσον ένεστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα, επί τη προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάττομεν.
Α. Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν είτε διά καπνοσυρρίγγων (τσιμπουκίων), είτε διά σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.
Β. Η απαγόρευσις αύτη επεκτείνεται και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία χάριν υποθέσεως ή άλλης τινος αιτίας.
Γ. Ο Ημέτερος επί των Εσωτερικών Υπουργός θέλει δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν Διάταγμα.
Εν Αθήναις, την 31 Ιουλίου 1856».

 

Ετικέτες Technorati: Κάπνισμα,Αντικαπνιστικό,Τσιγάρο,Απαγόρευση καπνίσματος

Εριοβιομηχανία Ναούσης Λαναρά - Κύρτση

Φωτογραφία εποχής που φαίνεται ο Βασιλεύς Παύλος και η Βασίλισσα Φρειδερίκη, στο εργοστάσιο του Λαναρά - Κύρτση.

Ετικέτες Technorati: Εριοβιομηχανία,Ναούσης,Λαναρά,Κύρτση,Βασιλεύς Παύλος

Φωτογραφίες Νάουσας και περιοχής απο το παρελθόν

 

               

Ετικέτες Technorati: Νιάουστα,Μπλιάτκας Θωμάς,Bliatkas,Naoussa,Νάουσα